دکتر ژانت آفاری از پژوهشگران بزرگ تاریخ ایران و جهان، و یکی از برجسته ترین مدعوین گردهمایی مشروطه در دانشگاه تهران، سخنرانی نیرومند و پر مغزی با موضوع نقش کاریکاتورهای ملانصرالدین در انقلاب مشروطه انجام داد. دقت تحلیل های ایشان تا حدی بود که سخنرانان بعدی بصورت فی البداهه به جملات او اشاره کرده و در تدقیق و تکمیل سخنان خود از آن ها یاری می گرفتند.

دکتر آفاری پس از اتمام جلسه متوجه غرفه کوچک فروش نشریه ی دانشجویی نما شد و از آن دیدن کرد. و ضمن تبریک به دست اندرکاران "نما" از انتشار چنین مباحث علمی و نظری در میان دانشجویان حمایت و ابراز خرسندی کرد.

هم اکنون ده ها کتاب و صدها مقاله از این استاد در دسترس دانشجویان و محققان است و در بیش از 600 سایت اینترنتی بین المللی سخنان ایشان نقل شده و یا مقالات و اخباری از فعالیت هایشان درج شده است.

نما حسن توجه یک پژوهشگر بزرگ را نسبت به این نشریه دانشجویی افتخار بزرگی می داند.

آقای دکتر کوین اندرسن نیز که از سخنرانان موفق گردهمایی بود به ذکر نکاتی درباره ی مزاید و معایب نما پرداخت. آقای اندرسن با ابراز خرسندی از این جریان های دانشجویی، وعده ی همکاری علمی در نشریه "نما" را دادند.   

"نما" در میان اساتید ایرانی هم مورد اقبال واقع شد. بعضی سخنرانان هنگامی که برای طرح گفته های خود. پشت تریبون سالن می رفتند یک شماره "نما" در دست داشتند! برخی از اساتید نیز پس از مطالعه، پیشنهادها و انتقاداتی را طرح نمودند. متاسفانه بسیاری از استادان ایرانی بی هیچ توجهی از کنار نشریه گذشتند. بسیاری از این استادان نگاهی به تنها غرفه ی ارائه دهنده ی نشریه ای دانشجویی، نکردند و حتا لبخندی را از دست اندر کاران نشریه دریغ کردند.

. 

چرا استادان دانشگاه های ایرانی تنها وظیفه ی خود را پشت میزهای کلاس ها نشستن و سخنرانی می دانند؟

این تفاوت در برخورد استادان ایرانی و غیر ایرانی ناشی از چیست؟

این تفاوت اساسی بین محیط های آموزشی کشور ما و سایر فضاهای آکادمیک جهان ناشی از چیست؟ و از چه رو تولید خلاقانه ی اندیشه در منظر اساتید دانشگاهی ما مورد توجه نمی باشد؟

آیا درک نیاز اساسی برای انتشار هرچه بیشتر نشریات دانشجویی و پیشرفت آنها کار دشواری است؟

آیا از نظر استادان ایرانی دانشجویان محقق بی نیاز از راهنمایی در دوران باروری است هستند؟